Paul van Buuren » wikipedia

Of Google plus een blijvertje wordt?

Paul van Buuren — Tue, 05 Jul 2011 10:10:03 +0000

Het is nog maar de vraag of Google+ een blijvertje gaat worden. De nieuwe social netwerk site van Google ziet er veelbelovend uit en is duidelijk het product van knappe koppen. Ze hebben een goede analyse hebben gemaakt van de sterktes en zwaktes van andere netwerksites als Facebook, Twitter en LinkedIn.De oplossing van Circles is niet minder dan briljant. Kort door de bocht: elk van je contacten moet je toevoegen aan een of meer cirkels. Dit kunnen privécontacten zijn of professionele. Door je professionele contacten aan de ene cirkel toe te voegen en je vrienden aan een ander kun je beter onderscheiden welke informatie je met wie deelt. Je contacten kun je aan een onbeperkt aantal cirkels toevoegen. Zo kun je in theorie een heel fijnmazig systeem opzetten dat je perfecte controle geeft over wat je met wie deelt.

Ik zei in theorie, ja.

Want ik denk dat veel gebruikers in eerste instantie dit veel te omslachtig gaan vinden. Neem een adressenboek van 500 namen. Waar begin je dan in je enthousiasme? Dit zal een proces van een lange adem worden omdat:

je niet onmiddellijk het overzicht hebt; per contact zul je moeten beslissen in welke cirkel je hem plaatst
niet elk adres op Google+ zit (of zal willen zitten)
de groepering die je in je Google-adressenboek hebt niet overgenomen wordt.

Daarnaast vind ik het nog een beperking van dit systeem dat je niet berichtjes kunt posten aan AL je contacten. Bij elke post moet je je doelgroepen (je cirkels) kiezen. Ik vind dat omslachtig.

Een andere makke van dit systeem is iets wat op Twitter veel leuker is: lijstjes. Publieke lijstjes. Op Twitter volg ik lijstjes die door anderen zijn aangemaakt. Ik vertrouw hun goede smaak en mensenkennis. Die optie mis ik nog in Google+. Ik zou graag cirkels volgen die door echte netwerkers met een brede kennissenkring onderhouden worden.

Hoe enthousiast ik ook ben over Google+, ik vind het echt een topblunder dat Google nog niet iedereen toelaat. Eerst was het invite-only, nu krijgen nieuwe gebruikers geen mogelijkheid om anderen toe te voegen. Het is nu nog eenzaam pielen in Google+. Terwijl er hordes buiten de poort staan te schreeuwen, verprutst Google het momentum door ze niet toe te laten. Stom. Had ik al stom gezegd?

Ik zou NU al graag de mogelijkheid hebben om diverse content-bronnen in Google+ te laten samenkomen. M’n blogposts, m’n Youtube-video’tjes. Alle dingen die -na lange tijd- in Facebook en Twitter mogelijk werden wil ik nu al. Is er al een Google+ API beschikbaar die dat mogelijk maakt? Gaat Google dat zelf aanbieden of is er ruimte voor derde partijen?

Maar dit is geen verhaal om Google+ de grond in te schrijven. Wat ik briljant vind is de metafoor van de cirkels. Nerd die ik ben heb ik al een paar cirkels vernoemd naar Dante’s indeling van de hel in negen cirkels (limbo, lust, etc). En de vormgeving is eindelijk zeg maar: mooi. Niet die techneutenvormgeving van bijvoorbeeld Google Chat of Google Wave. Dit is mooi. Het plaatsen van foto’s en filmpjes ziet er gewoon mooi uit. Strak. Strakker dan Facebook.

Het pluspunt van Google+ (haha, woordgrap) is de grote controle die je hebt over wat je wel en niet deelt met anderen. Facebook heeft een dusdanig slechte naam opgebouwd op dit gebied dat er heel veel mensen zijn die Facebook graag de rug zouden toekeren. Waar ze naartoe zouden moeten was voor de komst van Google+ de vraag. Ook zijn allerlei functionaliteiten mooi geïntegreerd in het systeem: video- en normale chat. Plaatsbepaling, via bijvoorbeeld de mobiele versie, is naadloos; Latitude werkt prima. Nog even en ik ga het zelfs gebruiken ook…

Dus, lieve Google. Gooi open die poort. Laat de massa’s binnenstromen. En verder: mooi werk. Ik lever m’n Facebook er graag voor in. Misschien wordt het een blijvertje.

Je kunt me overigens vinden op Google+

Dunning-Kruger-effect

Paul van Buuren — Thu, 12 May 2011 19:33:35 +0000

Dit is de benaming voor het fenomeen dat incompetente mensen hun eigen kunnen overschatten, terwijl mensen die werkelijk bovengemiddeld competent zijn, daarentegen de neiging hebben hun eigen kunnen te onderschatten.
In de woorden van Betrand Russel: “In de wereld van vandaag lopen de domkoppen over van zelfverzekerdheid, terwijl de slimmeriken een en al twijfel zijn”.
(wikipedia)

Klinkt goed, he? Vooral in discussies is dit een ideale manier om aan de noodrem te trekken: “Je snapt me niet, dus je zult wel te dom zijn om het te begrijpen”. Dat is alleen niet de strekking van deze term. Eerder gaat dit effect over het inschattingsvermogen omtrent je eigen kennis en kunde.

Zie ook:

Dr Zamenhof 150 jaar

Paul van Buuren — Tue, 15 Dec 2009 03:21:25 +0000

Ook de Google viert vandaag de 150ste verjaardag van Ludwik Zamenhof, de bedenker van Esperanto.

(doodlesource)

Streisandeffect

Paul van Buuren — Thu, 22 Oct 2009 16:08:34 +0000

Van wikipedia:

Het Streisandeffect is het paradoxale verschijnsel dat pogingen van een persoon of instantie iets uit de aandacht te houden, juist de aandacht trekken. Zodra pogingen een onderwerp uit het nieuws te houden worden opgepikt door de media, wordt het publiek nieuwsgierig, waardoor men er in groten getale kennis van gaat nemen.

De naam verwijst naar de actrice Barbra Streisand, die in 2003 probeerde middels een rechtszaak een luchtfoto van haar huis in Malibu van een website verwijderd te krijgen, omdat deze foto haar privacy zou schenden. Toen het proces in het nieuws kwam, samen met de URL van de foto, wist iedereen het huis van Streisand te vinden.

(zie ook)

Smurfenregel

Paul van Buuren — Thu, 18 Dec 2008 22:25:22 +0000

De smurfenregel is een ezelsbruggetje voor het spellen dat soms aan kinderen geleerd wordt en dat duidelijkheid verschaft over het al dan niet schrijven van een t aan het einde van een werkwoord waarvan de stam op een t-klank eindigt. Handig! Kan veel dt-fouten voorkomen.

Voorbeelden:

Word(t) eens volwassen! wordt: Smurf eens volwassen!
je hoort geen t, je schrijft dus geen t; de zin wordt dan Word eens volwassen!.
Brand(t) het huis af? wordt: Smurft het huis af?
hier hoor je de t-klank, er moet dus een t toegevoegd worden; de zin wordt: Brandt het huis af?
Word(t) je slimmer? wordt: Smurf je …, dus Word je…

Smurfenregel op Wikipedia

Hebbes-journalistiek

Paul van Buuren — Tue, 30 Sep 2008 18:19:43 +0000

Hebbes-journalistiek -> journalistieke werkwijze waarin gepoogd wordt de geïnterviewde op fouten te betrappen die zijn reputatie zouden kunnen schaden (eng: gotcha journalism, zie ook Word Spy, Wikipedia).

De term werd weer actueel door John McCain die een running mate Sarah Palin tegenover een journalist verdedigde. Zij had onhandig opgemerkt dat Amerika aanvallen in Pakistan zou moeten uitvoeren.

,,I understand this day and age gotcha journalism. Was that at a pizza place? In a conversation with someone who… You didn’t really hear the question very well. You don’t know the context of the conversation. Grab a phrase…”

The Sun - Gotcha (4 mei 1982)

Volgens Word Spy is de term afkomstig van een kop uit de Britse krant The Sun, uit 1982, ten tijde van de Falklandoorlog.