“Alan Smithee” is een pseudoniem dat gebruikt werd door filmregisseurs die niet op de titelrol van de film vermeld willen worden.

it was the sole pseudonym used by members of the Directors Guild of America (DGA) when a director dissatisfied with the final product proved to the satisfaction of a guild panel that he or she had not been able to exercise creative control over a film.

Hoewel Alan Smithee een anagram is van “The Alias Men”, is niet om deze reden voor deze naam gekozen.

• IMDB overzicht van werk van Alan Smithee

(dank, Maartje Luif)

Vorige weet stuitte ik op ‘In Defense of Checklist Accessibility‘ en ik vond eigenlijk dat we dat soort lijstjes maar eens openbaar moesten maken. Nu zijn er al hele studies gedaan met uitgebreide criteria. Zo hebben we in Nederland het drempelvrij-keurmerk en de webrichtlijnen-check. Dus wat levert een extra lijstje op? Niet zo heel veel extra’s. Wel is het opstellen van dit soort lijstjes goed om nog weer eens even je uitgangspunten te checken.

Usability zit niet alleen in het gebruik van valide code. Eerder gaat het om inlevingsvermogen in de eindgebruiker. En weten dat je niet kunt voorspellen hoe een gebruiker je website gaat gebruiken, hoe groot je empathie ook is. De gebruiker is altijd gekker of inventiever dan je je kunt voorstellen.

Dus zonder de claim volledig te zijn, hier mijn checklist, voor mei 2011. Een work in progress.

Lees meer »

Uitdrukking gebruikt om te illustreren hoe een proces onnodig traag of inefficiënt kan verlopen: drie stappen vooruit, twee achteruit. Er zijn dus vijf stappen nodig om één stap vooruit te komen.
Deze manier van lopen was een onderdeel van de processie in Echternach. Deze staat ook wel bekend als de dansende processie.
[youtube FQ68OFEC_p8]
(meer info)

"Search Patterns - Design for Discovery" (Peter Morville, Jeffery Callender)

Zoeken is niet moeilijk. Vinden is het probleem.

Search Patterns is een prettig boek als je meer wilt weten over zoeken op internet. Het geeft een goed beeld van de complexiteit achter ‘Best first’. Iedereen die webpagina’s bouwt (designer, architect, programmeur) zou dit boek moeten lezen. Elk van hen kan bijdragen aan betere zoekresultaten en een betere user experience.

De resultaatpagina van Google is al jaren dé toetssteen voor projecten op het gebied van zoeken. Het is wat mensen kennen en wat ze inmiddels ook verwachten. De overzichtelijkheid en effectiviteit van de Google Search Engine Result Page (SERP) is bedriegelijk. Want wat is ‘Best First’? Wat is “best”, wanneer is deze “best” het beste en voor wie dan? Dit soort vragen kun je niet eenduidig beantwoorden en dat doet dit boek ook niet. Deze vragen moet je jezelf stellen als je met zoeken en vinden bezig bent. Interessant ook is de wetenschap dat search & matching verder gaat dan alleen de resultaatpagina van Google. “Even when we browse, we search.” De intelligente suggesties van iTunes via Genius of de related products op Amazon zijn het resultaat van een zoekalgoritmes met als ingredienten de gebruiker, z’n geschiedenis, zijn zoekopdrachten, z’n verlanglijstjes etc.

Lees meer »

Dit is de benaming voor het fenomeen dat incompetente mensen hun eigen kunnen overschatten, terwijl mensen die werkelijk bovengemiddeld competent zijn, daarentegen de neiging hebben hun eigen kunnen te onderschatten.
In de woorden van  Betrand Russel: “In de wereld van vandaag lopen de domkoppen over van zelfverzekerdheid, terwijl de slimmeriken een en al twijfel zijn”.
(wikipedia)

Klinkt goed, he? Vooral in discussies is dit een ideale manier om aan de noodrem te trekken: “Je snapt me niet, dus je zult wel te dom zijn om het te begrijpen”. Dat is alleen niet de strekking van deze term. Eerder gaat dit effect over het inschattingsvermogen omtrent je eigen kennis en kunde.

Zie ook:

• abc.net.au
• You are not so smart
• All are skill unaware.
• You don’t even know what you don’t know

Het niet-twitteren bevalt me maar matig als ik eerlijk ben.
Ik mis het nieuws en de entertainment, de sappige roddels en het kletsje tussendoor. Het is alsof m’n blik op de wereld even wat smaller is geworden.
Stiekem heb ik in de eerste dagen nog wel eens door de heg gekeken. Sterker nog, ik heb even een half spookaccount gehad om een paar keer wat te melden. En ik kreeg via m’n RSS-leeslijst (euh, wat is RSS?) nog sommige tweets door. Dat had ik ooit eens ingesteld om dingen terug te kunnen lezen. En, ik heb zelfs eens via SMS gereageerd op een vraag (een bijzonder urgente vraag mag ik wel zeggen). Door mijn tijdig SMS-ingrijpen is Nederland een hoop ellende bespaard gebleven (*).
Het kostte kortom wat moeite om de neiging mee te ouwehoeren de kop in te drukken. Maar stoppen met twitteren is net zo makkelijk als stoppen met roken. Na drie dagen weet je niet beter. En die trillende handjes gaan vanzelf wel weer over. Zeggen ze.

Automagisch werden nieuwe blogposts hier ook de twitters opgegooid, via Twitterfeed. Maar ook alle gedeelde items uit m’n RSS-lijst. Dat heb ik pas vandaag uitgezet en zal ik later weer aanzetten, misschien. Na zoveel tijd op de twitters blijk ik toch een hele infrastructuur opgebouwd te hebben.

Voor wie zich afvroeg waarom er spooktweets verschenen:
geef toe dat het volkomen nuttig was om de kunstdrol van Wim T. Schippers (4 bij 4,5 meter! Kosten 60,000 euri pure belastingcenten, meneertje!) in een tweet te vermelden. Of dat briljant geschreven PC-stukje over Joost Eerdmans? “Joost Eerdmans heeft de journalistieke doortastendheid van een afgeprijsd badpak”, fantastisch, love it!

Aan de andere kant levert niet-twitteren een hoop tijd op voor andere zaken. Voor de RSS-lijst bijvoorbeeld, eindelijk weer eens tijd om die rustig te lezen. Meer tijd om ongestoord te lezen; bijvoorbeeld langere stukken dan een simpele 200 woorden vanaf ‘n laptoptscherm. En het is erg rustig om jezelf af te sluiten van zo’n constante bron van afleiding. Dat is de grootste winst.

Voornemen: eens flink m’n volglijst uitdunnen. Kwaliteit gaat altijd boven kwantiteit.

(*) nee, dat leg ik niet uit.

Gek, had me niet gerealiseerd dat blogposts nog steeds doorgezet worden naar Twitter. Broerlief heeft op mijn verzoek m’n wachtwoord gewijzigd en die zet het pas over twee weken weer terug. Desondanks wordt alles wat ik op m’n weblog gooi ook op Twitter gezet. Maar ik ben er echt twee weken niet. Ik geef wel eerlijk toe dat het me meer moeite kost dan ik dacht.
“Hoe zou het zijn met…?”
“Wat spookt … uit?”
“Wat is het laatste nieuws?”
Vragen die voorheen onmiddellijk beantwoord werden op Twitter. Loslaten is moeilijk; dat blijkt maar weer.

In het onvolprezen kunsttijdschrift Mr Motley (lees dat blad toch, mensen) stond een gedicht van Charles Bukowski: ‘The Genius Of The Crowd’. Het is meer een pamflet met wijsheden dan bellettrie. Hoor hoe Bukowski zelf het voorleest en lees verderop de tekst nog eens na.

[youtube gifEn61dZBc]

Lees meer »

ADOLAB-konijn, getekend door dochterlief

Ik hoef even twee weken niet te twitteren van mezelf. Om weer even te weten hoe het leven zonder sociale mediae is.
Volgens mij heb te veel last van ADOLAB. Dat is een variant van ADHD of ADD en staat voor Attention Deficit Oh Look A Bunny (of: Butterfly). @dochterlief tekende een ADOLAB-konijn.
Niet dat ik Twitter zat ben trouwens. Welnee, ik heb mooie, toffe en goede mensen leren kennen dankzij Twitter; een hoop geleerd en vooral lekker keet getrapt. Ik ga iedereen op de twitters missen en ik kom zeker terug.
Maar nu eerst op twittervakantie.
Aanstaande woensdag ga ik weg en ik meld me op 27 april weer. Geen Twitter, geen Foursquare, geen Feestboek. Mocht je me zoeken: mail me of reageer hieronder.